A lo llargu l’añu, danse una serie de premios a pueblos, aldees o llugares, col obleru de festeyar el pueblu, llugar o aldea más guapa. O exemplar. Esti postreru, con calter xeneral, ye’l de más sonadía al ser l’heriede de la Casa Borbón l’encargáu d’allegase al llugar agraciáu y apurrir el prermiu ente un descomanáu despliegue de medios de comunicación, de la clase política asturiana ya invitaos del más estremáu pelleyu. A lo que paez, pretenderíase galardonar aquellos enclaves rurales protagonistes d’un desarrollu “sostenible”, respetuosu col mediu natural y cultural, y que garren del so patrimoniu identitariu dellos de los elementos más significativos del so proyectu de futuru. Trátase d’ún de los espectáculos más estraños de l’Asturies contemporánia, nel que la distancia ente los conteníos de los discursos del momentu y la realidá –doliosa y testerona realidá--, tien nel espaciu físicu onde se dicen los discursos el so trasuntu más cruel. Porque nun dexa de ser curiosu constatar, una vuelta más, esi doble llinguaxe col que nun se da cuenta de les coses realmente esistentes, sinón que se tenta de furtar y tapecer les consecuencies d’un modelu de desarrollu definitivamente fracasáu. Asina que dende pueblos y aldees estrozaes por una política urbanística disparatada --volumetríes al gustu de la cuenta corriente del constructor, colores caribeños, naves industriales de fibrocementu, materiales y soluciones d’un feismu antolóxicu, sinfoníes de cables de conducción eléctrica de característiques africanes—danse discursus nos que paez que se ta falando siempre d’otru sitiu. Poro, d’aplicar les bases de les convocatories a los premios al pueblu exemplar d’Asturies (y demás familia), nun habría nengún pueblu habitáu nel país al que premiar. Y pocos de los albandonaos. Porque’l resultáu del modelu políticu y económicu dominante ye la sububanización de mundu rural asturianu al materializase un discursu de la modernidá negador de la memoria, depredador de los espacios identitarios. Un modelu nel que la corrupción y el clientelismu son les condiciones precises pa xenerar el necesariu consensu social que permita la tresformación estructural de la sociedá asturiana.

D’estamiente, lo del premiu al pueblu exemplar solo tien xacíu enxertu como un eventu más d’esa campaña de propaganda monárquica que son los premios “Príncipe de Asturias”.