Hola… y adiós Leonor

Nun somos súbditos y súbdites.

Nun somos súbditos y súbdites.

Nun ye namás un anacronismu llingüísticu. Nun ye una cuestión terminolóxica. Anque de la Revolución francesa p’acá, la condición de “ciudadanu” se contraponga dialécticamente a la de “súbditu”: Ciudadanu yera polo tanto la persona con derechos políticos integrada nuna comunidá, por oposición al súbditu que debía sumisión a un monarca. Uno ye l’autoridá del pueblu organizáu y dotáu d’una espresión política y lo otro vivir sometíu a una autoridá que n’última instancia provién d’un poder divinu, sobrenatural y tresmitíu por vía consanguínea. Nel Estáu español -perdón, n’El Reinu d’España, que ye lo que pon nel documentu d’identidá y nos pasaportes- llevamos treinta y picu años sintiendo les mesmes disculpes non pidíes, les mesmes esplicaciones absurdes que nos cuenten la vieya película. A saber “En realidá, anque nun lo ponga, somos ciudadanos; el rei reina pero nun gobierna; esto ye una monarquía republicana; lo importante ye que tamos nun Estáu de derechu, etc. etc. Quixeron facenos vivir creyendo na cuadratura del círculu y baxo la llei del silenciu amazcaráu de “consensu”. Pues mirái, non. Esta película tien un guión escritu polos protagonistes de la Dictadura franquista, dictáu polos mesmos poderes económicos qu’engordaron al calor d’ella pa poder siguir chupando’l sangre de la xente que vivimos del nuestru trabayu. Siguir lleendo