Un 1u mayu o un añu enteru de movilización social

Volvemos a salir a la cai nesti día internacional de la clase trabayadora, ritualizáu y oficializáu cuantayá como forma de desactivar el so componente de llucha. Lo que nació en 1890 como una fecha internacional de fuelga xeneral pola xornada de 8 hores ye agora un conxuntu de procesiones que, en dellos casos, nun tienen el menor componente reivindicativu. Nun ye’l casu de la manifestación qu’entamen tolos años en Xixón los
sindicatos CSI, SUATEA y CGT, a la que se suma leger-constructores19501esti añu la CNT, y que’l nuestru partíu, Izquierda Asturiana (IAS), lleva sofitando dende’l so nacimientu Sigue leyendo

Pola llucha y la propuesta

Manifiestu d’Izquierda Asturiana énte’l 1u mayu

Un añu más, llega’l 1u de mayu, día internacional de celebración de la identidá colectiva de la clas trabayadora. Un añu más, salimos a la cai a reivindicar les conquistes de los que nos precedieron y que nos tán quitando cola sida de la crisis: acabu de la negociación colectiva, reducciones de xornal, precarización absoluta o recortes nos servicios públicos.

Les agresiones nun son el simple resultáu de tener un gobiernu del PP. Recorta’l PP creando’l marcu llegal de tales agresiones, pero tamién el PSOE aplicando eses ferramientes llegales n’Asturies. Nun hai recortes “progresistes” o recortes “conservadores”, hai agresiones a la clase trabayadora, vengan d’onde vengan.

Y tienen un orixe claru, que ye la voluntá de disciplinar a la clase trabayadora del escenariu post-crisis: una clas ensin derechos reconocíos, ensin ferramientes de llucha y cola precariedá como horizonte vital. Ye l’escenariu de l’austeridá perpetua, de la submisión permanente nel marcu de la UE y el réxime del 78.

L’europeísmu ye’l discursu ideolóxicu que s’impunxo a derecha y esquierda dende los años 80. Ye la xustificación permanente de la naturaleza, polítiques y actuaciones de la Unión Europea. Tolo que viniera d’Europa yera bono. Y d’Europa, p’Asturies, vieno la reconversión brutal del campu y la industria. D’Europa vinieron los pieslles de cientos d’empreses que xeneraron decenes de miles de paraos, y con ello emigración y precariedá. D’Europa vinieron tamién carraos de perres,
xestionaos de forma catastrófica pola casta político-sindical-empresarial autóctona yá que nun valieron pa rexenerar el texíu productivu, sinón pa financiar la rede clientelar cola que fabricar mayoríes electorales, y obres faraóniques fonte de corrupción descomanada, col casu más escandalosu, pero non únicu, del puertu d’El Musel.

La respuesta ye la llucha, y ye la propuesta. De poco val movilizase si nun hai un proyectu alternativu pol que lo facer. Y el proyectu ye’l romper colos marcos de dominación, la UE y el réxime del 78, col envís d’armar un proyectu constituyente onde’l pueblu asturianu seya l’únicu amu del so futuru. Y el métodu ye’l combate unitariu de tolos sectores en llucha, de tolos que pierden cola crisis global del sistema y del réxime. Vímoslo na manifestación de va mes y mediu de les empreses en llucha equí en Xixón, y vímoslo tamién nes marches de la Dignidá del 22M. Nel añu del 80 aniversariu de la revolución asturiana, tenemos un exemplu claru de lo que ye quien a facer esti pueblu cuando ta uníu y consciente de la so fuercia.

El 1u mayu y el restu del añu, Fuercia y Unidá hasta la victoria.

Izquierda Asturiana (IAS)